Bez czarny – Sambucus nigra

Spotykamy jeszcze inne nazwy: bez aptekarski, bez pospolity czy hyćka. Powszechnie znany krzew wyrastający niekiedy w wysokie drzewo, występujący w całej Europie, a także na Kaukazie i Południowej Syberii. Często specjalnie sadzony dla pięknych kwiatów i znakomitych owoców. W lecznictwie ludowym zastosowanie mają na przetwory z czarnego bzu: kwiaty, kora, korzenie i owoce.

Bez czarny czczony był w starożytności przez Germanów i Prusów. Zaliczano go do drzew świętych, zasadzano go na mogiłach bliskich. W Polsce kaplice i kościoły obsadzano dawniej krzewami bzu czarnego, ponieważ zgodnie z wierzeniami ludowymi miały one moc ochrony przed piorunami.

W medycynie bez czarny zajmował i zajmuje wysokie miejsce. Hipokretes uważał wywar z korzeni bzu czarnego jako nie zastąpiony lek przeciwko puchlinie wodnej. Przez całe stulecia lekceważony przez medycynę akademicką, wrócił do łask dzięki słynnemu księdzu Kneippowi, który zalecał młode listki bzu czarnego spożywane jako sałata do oczyszczania żołądka z flegmy i żółci.

Szczególne miejsce zajmują pączki liści bzu czarnego, używane od wielu lat w medycynie ludowej jako środek rozwalniający i czyszczący krew. Potrzebujemy 50g drobno posiekanych pączków. Zalewamy je butelką czerwonego wytrawnego wina, odstawiamy w ciepłe miejsce na 4-5 dni, przecedzamy i pijemy rano na czczo 1 łyżkę.

Świeże liście służą do okładów na miejsca po ukąszeniu owadów. Liście sparzone mlekiem działają szybko i skutecznie jako okład na bolesne obrzęki i guzy krwawnicowe. Odwary z kwiatów bzu czarnego stosuje się wewnętrznie jako środek napotny w dolegliwościach z gorączką, też jako uzupełniający lek moczopędny oraz w chorobach przebiegających ze zwiększeniem przepuszczalności włosowatych naczyń krwionośnych.

Źródło: Zdrowe recepty dla Ciebie – Stanisław Leśny