Bez czarny – Sambucus nigra

Bez czarny posiada jeszcze inne nazwy np.: bez aptekarski, bez pospolity czy hyćka. Powszechnie znany krzew wyrastający czasami w wysokie drzewo, rosnący w całej Europie, a także na Kaukazie i Południowej Syberii. Czasami celowo sadzony dla pięknych kwiatów i znakomitych owoców. W medycynie ludowej wykorzystywane są na przetwory z czarnego bzu: kwiaty, kora, korzenie i owoce.

Czarny bez czczony był przez starożytnych Germanów i Prusów. Zaliczano go do drzew świętych, sadzono go na grobach bliskich. W Polsce kaplice i kościoły obsadzano dawniej krzewami bzu czarnego, ponieważ zgodnie z wierzeniami ludowymi miały one moc odpędzania piorunów.

W lecznictwie bez czarny zajmował i zajmuje wysokie miejsce. Hipokretes uważał wywar z korzeni bzu czarnego jako nie zastąpiony lek przeciwko puchlinie wodnej. Przez całe stulecia lekceważony przez medycynę akademicką, wrócił do łask dzięki słynnemu księdzu Kneippowi, który zalecał młode listki bzu czarnego spożywane jako sałata do oczyszczania żołądka z flegmy i żółci.


Szczególne miejsce zajmują pączki liści bzu czarnego, używane od wieków w medycynie ludowej jako środek rozwalniający i czyszczący krew. Potrzebujemy 50g drobno posiekanych pączków. Zalewamy je butelką czerwonego wytrawnego wina, odstawiamy w ciepłe miejsce na 4-5 dni, przecedzamy i pijemy rano na czczo 1 łyżkę.

Świeże liście służą do okładów na miejsca po ukąszeniu owadów. Liście sparzone mlekiem działają szybko i efektywnie jako okład na bolesne obrzęki i guzy krwawnicowe. Odwary z kwiatów bzu czarnego używa się wewnętrznie jako lek napotny w chorobach z podwyższoną temperaturą, także jako uzupełniający środek moczopędny oraz w chorobach przebiegających ze zwiększeniem przepuszczalności włosowatych naczyń krwionośnych.

Źródło: Zdrowe recepty dla Ciebie ? Stanisław Leśny