Jemioła pomocna w leczeniu wielu chorób

Jemioła Pospolita – Viscum album L

Jemioła jest półpasożytniczym krzewem wiecznie zielonym należącym do rodziny Gązewnikowatych, rosnącym na gałęziach różnych drzew w Europie i Azji w strefie umiarkowanej. W Polsce występuje na terenie całego kraju, przede wszystkim na topolach, lipach, brzozach i sosnach, nie zawsze jednak w dużej ilości. Rozróżniamy ponad 100 gatunków jemioły.
Jemioła ma specyficzne, równomiernie widlasto rozgałęzione łodygi barwy zielonej lub koloru oliwkowozielonego oraz grube, skórzaste, bezogonkowe, całobrzegie liście kształtu lancetowatego lub eliptycznego, osadzone naprzeciwległe. Kwiaty rozdzielnopłciowe, niepozorne, rozwijają się już w lutym lub marcu. Owoc jemioły jest biały, kulisty, bardzo lepki, podobny do jagody, wielkości ziarna grochu, zawiera 1 do 3 nasion.

Na cele lecznicze pozyskujemy od grudnia do marca szczyty pędów jemioły o miękkiej łodydze i suszy w suszarniach w temp. do 25°C. Uzyskuje się ziele jemioły – Herba Visci. Ziele jemioły zawiera flawonoidy, jak m.in. pochodne kwercytryny, aminy, jak cholina, acetylocholina i histamina, fenolokwasy, jak kwas kawowy, trójterpeny, jak ?-amyryna i kwas oleanolowy, glikoproteidy typu lektyny o własnościach cytostatycznych i kancerostatycznych, wiskotoksynę (0,05-0,1%), alkohole cukrowe, jak inozyt oraz inne związki, jak kwas ?-aminomasłowy. Zawartość poszczególnych składników jest różna, a efekty badań różnych autorów są dość rozbieżne.

Alkoholowe i wodne wyciągi z jemioły po zastosowaniu doustnym zmniejszają ciśnienie krwi. Po zastosowaniu preparatu z jemioły, zawarte składniki spowalniają czynność serca, następuje osłabienie napięcia ścian naczyń krwionośnych i w efekcie tego obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Nie stwierdzono jeszcze, czy jest to zasługa związków chemicznych rozpuszczalnych w wodzie i alkoholu, to jest flawonoidom i aminom, czy też nieznanemu do tego czasu składnikowi ziela jemioły, gdyż będące w surowcu glikoproteidy oraz wiskotoksyna nie rozpuszczają się w wodzie i brak ich w naparze lub odwarze.



Jemioła podana przedawkowana może powodować wymioty, kolki, a nawet majaczenia i drgawki. Przetwory z jemioły trzeba używać po konsultacji z lekarzem. Wyciągi z ziela jemioły podaje się od wielu lat doustnie jako środek pomocniczy pacjentom z nadciśnieniem I lub II stopnia, lub też ze zmiennym ciśnieniem pod wpływem bodźców emocjonalnych, przyśpieszonym pracy serca, także w okresie przekwitania. Niekiedy zaleca się w nadmiernych krwawieniach miesięcznych, nieznacznych krwawieniach płucnych, także często powtarzających się krwawieniach z nosa. Ziele jemioły jest składnikiem mieszanki przeciwmiażdżycowej Sklerosan oraz nasercowej Cardiosan, a wyciąg alkoholowy wchodzi w skład kropli nasercowych Neocardina.

Jemioła jest dziś wartościową rośliną leczniczą. Stosuje się ją w chorobach najcięższych. Dobrym przykładem są porady popularnej zielarki Agnieszki Barłóg, która polecała stosowanie jemioły w chorobach nowotworowych i w przypadku przebytego udaru mózgu. Pisze ona o tym w swej poczytnej książce ?Zielarskie praktyki”. Ludzie chorujący na nadciśnienie, a również na raka, powinni codziennie pić herbatę z jemioły przez 6 miesięcy. Przyrządza się ją wieczorem. Trzeba wziąć 3 łyżki ziół i zalać gotowaną wodą i zostawić na noc pod przykryciem. Rano herbatę się podgrzewa i wypija szklankę na pół godziny przed śniadaniem. Następnie przed obiadem i kolacją, pamiętając, aby zachować 30 minutową przerwę między wypiciem ziół a posiłkiem. Po 6 miesiącach przerywa się leczenie na pół roku. Picie ziół należy po tej przerwie kontynuować, jeśli chory zaatakowany jest przez nowotwór złośliwy. Oczywiście nie powinno się zrywać kontaktu z lekarzem i odstawiać leków.

Osoby, które miały atak apopleksji, muszą pić jemiołę przez sześć tygodni. Pierwsze 3 tygodnie po trzy szklanki dziennie, następne 14 dni po 2 szklanki rano przed jedzeniem, a wieczorem po jedzeniu. Ostatni tydzień po 1 szklance rano przed śniadaniem. Agnieszka Barłóg rozpowszechniała jemiołę jako środek głównie obniżający ciśnienie krwi i jako ziele przeciw krwotoczne hamujące wylewy. Panujący obyczaj całowania się pod gałązką jemioły w okresie świąt Bożego Narodzenia wywodzi się z Anglii. Prawdopodobnie ma związek z kulturą Celtów, znany jest co najmniej od XVII wieku. Zwyczaj ten od jakiegoś czasu mocno ugruntował się w Polsce. Jemioła w mieszkaniu w czasie świąt Bożego Narodzenia i całowanie się pod nią ma dać szczęście.

Źródło: Poradnik Uzdrawiacza – Cezary Kruk
Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie ? Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski
Źródło: Ziołowe recepty dla Ciebie – Stanisław Leśny

2 Comments

  1. […] wodne, jak i alkoholowe wyciągi z ziela jemioły po podaniu doustnym obniżają ciśnienie krwi. Po podaniu specyfiku z jemioły, zawarte składniki […]