Pasożytnicza jemioła leczy

Jemioła Pospolita – Viscum album L.

Jemioła pospolita to pasożytniczy krzew do rodziny Gązewnikowatych, rosnący na gałęziach rozmaitych drzew na terenie Europy i Azji w strefie klimatu umiarkowanego. W Polsce występuje na obszarze całego kraju, zwykle na topolach, lipach, brzozach i sosnach, nie wszędzie jednak w dużej ilości. Rozróżniamy ponad 100 gatunków jemioły.
Jemioła posiada specyficzne, równo widlasto rozgałęzione łodygi koloru zielonego lub koloru oliwkowozielonego oraz grube, skórzaste, bezogonkowe, całobrzegie liście kształtu lancetowatego lub eliptycznego, osadzone naprzeciwległe. Kwiaty rozdzielnopłciowe, niepozorne, rozwijają się już w lutym lub marcu. Owoc jemioły jest biały, kulisty, bardzo lepki, podobny do jagody, wielkości ziarna grochu, zawiera 1 do 3 nasion.


Na cele lecznicze pozyskuje się od grudnia do marca końcówki pędów jemioły o miękkiej łodydze i suszy w pomieszczeniach w temp. do 25°C. Uzyskujemy ziele jemioły – Herba Visci. Ziele jemioły zawiera flawonoidy, jak m.in. pochodne kwercytryny, aminy, jak cholina, acetylocholina i histamina, fenolokwasy, jak kwas kawowy, trójterpeny, jak β-amyryna i kwas oleanolowy, glikoproteidy typu lektyny o własnościach cytostatycznych
i kancerostatycznych, wiskotoksynę (0,05-0,1%), alkohole cukrowe, jak inozyt oraz inne związki, jak kwas γ-aminomasłowy. Zawartość poszczególnych składników jest bardzo zmienna, a wyniki badań różnych autorów bardzo często są niejednakowe.

Alkoholowe i wodne wyciągi z jemioły po zastosowaniu doustnym obniżają ciśnienie krwi. Pod wpływem składników ziela, hamujących czynność serca, następuje osłabienie napięcia ścian naczyń krwionośnych i w wyniku tego obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Nie stwierdzono jeszcze, czy to działanie powinno się przypisywać związkom chemicznym rozpuszczalnym w wodzie i alkoholu, to jest flawonoidom i aminom, czy też niewykrytego do tej pory składnikowi ziela jemioły, gdyż znajdujące się w surowcu glikoproteidy oraz wiskotoksyna nie rozpuszczają się w wodzie i brak ich w naparze lub odwarze. Jemioła zastosowana przedawkowana może wywołać wymioty, kolki, a nawet majaczenia i drgawki. Przetwory z jemioły powinno się stosować w porozumieniu z lekarzem.

Wyciągi z ziela jemioły podaje się od dawna doustnie jako środek pomocniczy osobom z nadciśnieniem I lub II stopnia, lub też ze zmiennym ciśnieniem pod wpływem bodźców emocjonalnych, przyśpieszonym pracy serca, także w czasie przekwitania. Czasami zaleca się w nadmiernych krwawieniach miesięcznych, nieznacznych krwawieniach płucnych, także często powtarzających się krwawieniach z nosa. Ziele jemioły jest składnikiem mieszanki przeciwmiażdżycowej Sklerosan oraz nasercowej Cardiosan, a wyciąg alkoholowy wchodzi w skład kropli nasercowych Neocardina.

Ziele jemioły jest obecnie cenną rośliną leczniczą. Stosuje się ją w chorobach najcięższych. Dobrym przykładem są porady znanej zielarki Agnieszki Barłóg, która rekomendowała stosowanie jemioły w chorobach nowotworowych i w przypadku przebytego udaru mózgu. Pisze ona o tym w swej znakomitej książce „Zielarskie praktyki”. Ludzie chorujący na nadciśnienie, a również na raka, powinni codziennie pić herbatę z jemioły przez 6 miesięcy. Przygotowuje się ją wieczorem. Należy wziąć 3 łyżki ziół i zalać gotowaną wodą i zostawić na noc pod przykryciem. Nazajutrz herbatę się podgrzewa i wypija szklankę na pół godziny przed śniadaniem. Następnie przed obiadem i kolacją, mając na uwadze, aby zachować 30 minutową przerwę między wypiciem ziół a jedzeniem. Po pół roku przerywa się leczenie na pół roku. Picie ziół trzeba po tej przerwie kontynuować, jeżeli chory zaatakowany jest przez nowotwór złośliwy. Oczywiście nie powinno się zrywać kontaktu z lekarzem i odstawiać leków.

Ludzie, którzy mieli atak apopleksji, powinni pić jemiołę przez 6 tygodni. Pierwsze trzy tygodnie po 3 szklanki dziennie, następne 2 tygodnie po dwie szklanki rano przed śniadaniem, a wieczorem po jedzeniu. Ostatni tydzień po 1 szklance rano przed jedzeniem. Agnieszka Barłóg propagowała jemiołę jako środek głównie obniżający ciśnienie krwi i jako ziele przeciw krwotoczne hamujące wylewy.

Istniejący obyczaj całowania się pod jemiołą w okresie świąt Bożego Narodzenia wywodzi się z Anglii. Prawdopodobnie ma związek z kulturą Celtów, znany jest co najmniej od XVII wieku. Obyczaj ten od jakiegoś czasu mocno zakorzenił się w naszym kraju. Jemioła w mieszkaniu w czasie świąt Bożego Narodzenia i całowanie się pod nią ma dać szczęście.


Źródło: Poradnik Uzdrawiacza – Cezary Kruk
Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski