Była godzina 7.17 lokalnego czasu; mieszkańcy Wanawary leżącej nad rzeką Podkamienna Tunguska ujrzeli na niebie, na północnej jego stronie kulę, jaśniejszą od Słońca, która za chwilę była już ognistym słupem. Następnie poczuli wielkiwstrząs ziemi i usłyszeli potężny huk, który powtórzył się wiele razy podobnie jak uderzenia piorunów podczas burzy. Jak silny był to grzmot, może świadczyć fakt, że był on słyszalny w odległości 1200 km od miejsca zdarzenia. Wypadały szyby z okien, na rzekach pojawiły się ogromne fale. Zwierzęta w panice biegały na oślep. Do 100 km można było odczuć ruchy ziemi.

Fala uderzeniowa miała taką moc, że w promieniu 30 km powaliła wszystkie drzewa. Wybuchły liczne pożary. Na skutek tego wydarzenia powstałe trzęsienie ziemi zarejestrowały sejsmografy w Rosji, Uzbekistanie, na Białorusi, w Gruzji i w Niemczech. Ogromny wybuch wywołał wielką falę uderzeniową, która dwa razy obiegła glob. Jej obecność zanotowano w Niemczech, Dani, Chorwacji, Indonezji i w wielu innych miejscach na świecie. Zaraz po eksplozji wystąpiła burza magnetyczna trwająca ok. 4 godz. Wiele dziwnych zjawisk zaczęło pojawiać się w różnych miejscach na świecie. W Azji i w Europie miejscami prawie nie było nocy przez wiszące srebrzyste obłoki świecące mocnym światłem. Zjawiska ustąpiły 4 lipca. Po eksplozji oprócz leżących drzew nie ma innych śladów w postaci krateru czy pozostałości w glebie. Najprawdopodobniej eksplozja nastąpiła nad ziemią.

Chociaż od tego czasu minęło już ponad 100 lat nadal nie wiadomo co tak naprawdę się wtedy wydarzyło. Istnieje wiele hipotez próbujących tłumaczyć owe zjawisko. Od meteorytu, asteroidy, komety po wybuch obcego statku kosmicznego. Brano nawet pod uwagę przejście czarnej dziury przez Ziemię. Prób wytłumaczenia jest bardzo wiele. Jest jednak jedna, trochę różniąca się od pozostałych

Żył w tym czasie jeden z największych geniuszy o, którym współcześnie bardzo mało wiadomo. Nikola Tesla – Serbski inżynier wynalazca. Jego dorobek autorski to ponad 300 wynalazków, głównie z dziedziny elektryczności. Jego wynalazki były genialne i nowatorskie, niektóre wyprzedzały epokę. Pracował m. in. nad uzyskaniem darmowej energii i przesyłaniem jej bezprzewodowo po całej Ziemi. Miał kiedyś powiedzieć: „Przesyłanie energii elektryczne bez użycia drutów i wywoływanie niszczycielskich efektów na odległość jest niezwykle praktyczne. Skonstruowałem już bezprzewodowy przekaźnik, który to umożliwia.”

Opracowane przez niego urządzenie mogło generować energię mogącą uwolnić siłę 10 megaton trotylu (i więcej). Natura eksplozji tunguskiej zgodna jest ponadto z tym, co wydarzyć się może w czasie nagłego uwolnienia takiej siły. Wybuch taki nie pozostawiłaby po sobie krateru, co więcej relacje o magnetycznych i atmosferycznych zaburzeniach napływające po tunguskim wybuchu z różnych części świata wskazują na duże zmiany w warunkach elektrycznych planety. Pozostaje tylko pytanie w jakim celu? Nazwa „Meteoryt Tunguski” pojawiła się i weszła na stałe do terminologii naukowej dopiero w 1927 roku.

Następną osobą, którą chciałabym w tym miejscu wspomnieć to przywódca Związku Radzieckiego – Józef Stalin. Łącznie z okresem przedwojennym, czasów wojny i powojennych ten zbrodniarz ma więcej istot ludzkich na sumieniu niż Hitler. Dodatkowo na jego niekorzyść przemawia fakt, że mordował on nie tylko przedstawicieli innych nacji ale i swój naród. Stalin był chorobliwie podejrzliwy nawet wobec swojego otoczenia. Gdy coś wydawało mu się podpadające likwidował swoich ?wrogów? wraz z całymi rodzinami a nawet ze znajomymi. W Związku Radzieckim obowiązującym systemem był komunizm. Po zakończeniu II Wojny Światowej Europę podzielono na dwa obozy ustrojowe. Wschodnia i środkowa część kontynentu ?przypadła? Stalinowi. Niemcy podzielono także pomiędzy aliantów i ZSRR. Stolica kraju Berlin mimo, że znajdował się na terytorium, nad którym jurysdykcję miał Stalin także została podzielona na dwie strefy: Berlin Wschodni i Zachodni. Właśnie w tym mieście powstał najsłynniejszy mur jaki oddzielał i poróżniał ludzi.

W krajach o ustroju socjalistycznym czy komunistycznym ludziom żyło się gorzej niż w krajach tzw. zachodnich. Nie biorąc pod uwagę warunków ekonomicznych, w Bloku Wschodnim nie było wolności osobistej, nie było wolności słowa czy wypowiedzi – istniała cenzura, nie można było wyjeżdżać z kraju bez pozwolenia władz. Z tego też powodu Niemcy mieszkający po stronie wschodniej byli ?o krok? od dobrobytu i z tego też powodu zaczęli masowo przechodzić na stronę Berlina Zachodniego. W 1961 władze komunistyczne postanowiły wznieść mur, który to utrudni a wręcz uniemożliwi ucieczki na Zachód.

Mur berliński jest chyba największym symbolem podziału. Wraz z jego upadkiem, który to nastąpił 1989 w Europie zaczął upadać system totalitarny jakim był komunizm czy jego łagodniejsza odmiana ? socjalizm. Świadomość ludzka sprawiła, że podziały między ludźmi na kontynencie zaczęły zanikać. Poziom życia bardzo powoli wyrównuje się. Gdyby nie to, że część ludzi żyjących we Wschodniej Europie nie zgadzała się na taką sytuację, żeby nieliczne jednostki decydowały o losach całych narodów podział Europy istniałby do dzisiaj.

Obecnie w czasie pokoju, przynajmniej w Polsce gdzie konflikty zbrojne nie istnieją fizycznych symboli podziału nie ma. Zdarzają się nieliczne bardzo lokalne konflikty, których następstwem jest postawienie ściany murowanej. Ale są to rodzinne sytuacje sporne, do których dochodzi po kłótniach rodzinnych. Niekiedy właściciel posesji zagrodzi drogę, z której korzystali do tej pory inni ludzie. Nie mogąc się dogadać z odpowiednimi władzami postanawia w taki sposób dochodzić swoich praw.
Sytuacje takie nie miały by miejsca, gdyby ludzie patrzyli na świat trochę inaczej. Zazdrość i nienawiść, którymi to część ludzi kieruje się w życiu codziennym jest niepotrzebna. Wszystkiego na świecie jest pod dostatkiem. Nie powinniśmy nic nikomu zazdrościć, bo wbrew temu co się wydaje starczy i dla nas. Tak samo jeśli chodzi o nienawiść, która to właśnie była najczęstszym powodem powstawania murów w historii, też nie powinna mieć miejsca w naszym życiu. Najlepiej żebyśmy kierowali się następującą mądrością:

Zgoda buduje, niezgoda rujnuje

W latach 60-tych ubiegłego wieku hasło jakie padło z ust ówczesnego pierwszego sekretarza Władysława Gomółki brzmiało: „Na tysiąclecie państwa polskiego – 1000 szkół”. W Pleszewie na wybudowanie trzeciej szkoły w mieście zaważył wyż demograficzny w latach 50-tych oraz trudności lokalowe w istniejących dwóch szkołach podstawowych. W obu placówkach uczniów było tyle, że nauka musiała odbywać się na dwie zmiany. W tych okolicznościach powstanie nowej szkoły stało się koniecznością.

Głównym pomysłodawcą tego projektu był Wojciech Bandosz ? kierownik Szkoły Podstawowej nr 2 w Pleszewie. Wtedy to on wraz z działaczem lokalnym Janem Oleksym utworzyli Społeczny Komitet Budowy Szkoły. Zwrócono się do mieszkańców miasta, zakładów pracy i organizacji partyjnych o wsparcie finansowe tego przedsięwzięcia oraz o uczestnictwo w czynach społecznych.

Pod koniec 1961 roku zaczęto przygotowywać teren pod budowę o powierzchni 2.68 ha. Wiosną 1962 rozpoczęła się budowa. We wrześniu 1963 roku szkoła oficjalnie zaczęła istnieć, chociaż prace nie dobiegły jeszcze końca. Zajęcia lekcyjne odbywały się wtedy w budynkach istniejących szkól podstawowych. 825 uczniów uczyło się w 22 oddziałach. Na początku było 23 nauczycieli, dwóch wychowawców świetlicy, 2 kucharki oraz 8 pracowników obsługi. Pierwszym kierownikiem był Stefan Zimmer, zastępcą Narcyz Dąbrowski. Naukę w nowo wybudowanej szkole rozpoczęto 3 lutego 1964 roku, a uroczyste otwarcie odbyło się 16 lutego 1964 roku. Szkole Podstawowej nr 3 nadano imię Janka Krasickiego, który to patronował szkole do 1990 roku. Wtedy to decyzją rady pedagogicznej nastąpiła zmiana nazwy placówki na Szkołę Podstawową nr 3.

Wraz z otwarciem szkoły dokonano odsłonięcia tablicy pamiątkowej ?Szkoła ? Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego.? 22 czerwca 1964 ? to dzień kiedy to szkołę opuścili pierwsi absolwenci, którzy ukończyli siódmą czyli wtedy ostatnią klasę. Było ich 141. Ośmioletni system nauczania rozpoczął się z wejściem w 1966 ustawy o zreformowanej szkole podstawowej. Na początku istnienia szkoły ważna była współpraca z miejscowymi zakładami pracy. Pomoc szkole zaoferowały Pleszewska Fabryka obrabiarek (dzisiaj FAMOT), Państwowy Ośrodek Maszynowy oraz Jednostka Wojskowa.

Wraz z otwarciem nowej szkoły na jej terenie zaczęło działać wiele organizacji szkolnych m. in. Polski Czerwony Krzyż, Szkolny Klub Sportowy, Szkolna Kasa Oszczędnościowa Związek Harcerstwa Polskiego. W 1968 roku z inicjatywy ZHP powstał pomnik Łaszewie, który upamiętniał śmierć Polaków w czasie II Wojny Światowej. W 1974 roku na 10-lecie istnienia szkoła otrzymała sztandar z wizerunkiem patrona Janka Krasickiego. W 1979 roku wraz z obchodami 15-lecia nadano szczepowi ZHP im. Hanki Sawickiej oraz przyznano prawo do posiadania własnego sztandaru. W 1984 roku 20-lecie szkoły uczczono odsłonięciem pamiątkowej tablicy. Wykonawcami tablicy byli przedsiębiorca Władysław Borkowski oraz Andrzej Wieruszewski, bardzo uzdolniony artystycznie nauczyciel zajęć praktycznych.

W roku 1989 wybudowano nowy budynek szkolny o powierzchni 1649,4 m kw. Od 1999, kiedy to nastąpiła reforma oświaty, obiekt ten stał się siedzibą gimnazjum. W starym gmachu uczyli się nadal uczniowie szkoły podstawowej. Obecnie szkoła nazywa się Zespół Szkól Publicznych nr 3 w Pleszewie. Grono pedagogiczne liczy 75 nauczycieli, dwóch pracowników administracji oraz 21 pracowników gospodarczych.

Kierownicy i dyrektorzy szkoły:

Stefan Zimmer – 1963 – 1978
Narcyz Dąbrowski – 1978 -1 980
Alojzy Fabisiak – 1980 – 1982
Radosław Taczał – 1982 ? 1986
Halina Dziuba
Grzegorz Jenerowicz

Żródło foto – www.pleszew.pl

Wraz z otwarciem nowej szkoły na jej terenie zaczęło działać wiele organizacji szkolnych m. in. Polski Czerwony Krzyż, Szkolny Klub Sportowy, Szkolna Kasa Oszczędnościowa Związek Harcerstwa Polskiego. W 1968 roku z inicjatywy ZHP powstał pomnik Łaszewie, który upamiętniał śmierć Polaków w czasie II Wojny Światowej. W 1974 roku na 10-lecie istnienia szkoła otrzymała sztandar z wizerunkiem patrona Janka Krasickiego. W 1979 roku wraz z obchodami 15-lecia nadano szczepowi ZHP im. Hanki Sawickiej oraz przyznano prawo do posiadania własnego sztandaru. W 1984 roku 20-lecie szkoły uczczono odsłonięciem pamiątkowej tablicy. Wykonawcami tablicy byli przedsiębiorca Władysław Borkowski oraz Andrzej Wieruszewski, bardzo uzdolniony artystycznie nauczyciel zajęć praktycznych.

Działalność Templariuszy jest ściśle związana z dziejami wypraw krzyżowych. Wkrótce po wygranej pierwszej krucjacie (1099) i uformowaniu królestwa jerozolimskiego oraz jego lenn do Ziemi Świętej zaczęły napływać duże rzesze pielgrzymów i ludzi żądnych wrażeń z Europy Zachodniej. Szybko okazało się jednak, że nieliczni rycerze nie są w stanie uchronić dużej liczby pielgrzymów przed atakami muzułmanów z okolicznych egipskich i tureckich emiratów. Łacińską odpowiedzią na to zagrożenie było powołanie zakonów rycerskich.

W 1119 roku mało znany rycerz Hugon z Payens w Szampanii wraz ze swym przyjacielem Gotfrydem z Sain-Omer utworzyli bractwo rycerskie, początkowo tylko ośmioosobowe, które chciało zapewnić ochronę pielgrzymom wędrującym między Jerozolima i Jaffą. Dla tej pobożnej działalności otrzymał przyzwolenie i opiekę zarówno Baldwina II, jak i jerozolimskiego patriarchy. Do niepozornej grupy rycerzy dołączyli wkrótce inni i sława ich szybko dotarła do Europy. W ten sposób ze skromnych początków powstała organizacja, która 10 lat później (1128) otrzymała swoją regułę na synodzie w Troyes pod patronatem samego świętego Bernarda z Clairvaux.

W nowym bractwie dotychczasowe zwykłe reguły zakonne były tak ułożone, aby czyniły zadość potrzebie świętej walki przeciw „niewiernym”. W regułach tych pozostał nakaz osobistego ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, jednak zamiast kontemplacji i pracy fizycznej został wprowadzony nakaz walki w służbie Boga i Kościoła.
Król jerozolimski Baldwin II pozwolił, by nowe bractwo miał swoją siedzibę w części pałacu przy jerozolimskiej świątyni Salomona. Stąd też przyjął on nazwę: Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona – templariuszy. Owo zawarte w nazwie ubóstwo symbolizował herb zakonu: dwóch rycerzy tak biednych, że muszą jechać na jednym koniu. Ubiorem templariuszy stały się białe płaszcze z ciemnoczerwonymi krzyżami.
Templariusze zasilani licznymi nowymi akcesami rycerzy do swych szeregów i nadaniami możnych feudałów Lewantu, którzy widzieli w nich świetnego sojusznika w walce z muzułmanami, szybko rośli w siłę.

Mając regularną, dobrze wyszkoloną armię (w przeciwieństwie do pospolitego ruszenia świeckiego rycerstwa feudalnego) szybko stali się czołową potęgą militarną Bliskiego Wschodu, rywalizując skrycie z innym zakonem rycerskim – joannitami.(O ile templariusze rekrutowali się głównie spośród rycerstwa i feudałów pochodzenia francuskiego, to wśród joannitów dominowali Włosi). Chociaż centrum Bractwa pozostawała Ziemia Święta, otrzymał on także liczne nadania w innych państwach.

Najliczniejsze posiadłości we Francji Templariusze mieli w Burgundi. W Anglii pierwsza świątynia templariuszy, Temple of London, została wybudowana już w latach 1128-29: był to wielki kompleks składający się z ogrodu, sadu, cmentarza, domów mieszkalnych i okrągłego kościoła – podobne ośrodki szybko zaczęły powstawać w innych miastach europejskich, służąc m.in. za punkty rekrutacyjne Zakonu, ale nie tylko. W Hiszpanii Templariusze pojawili się w 1131 roku, kiedy to król Alfons I nadał im pierwsze przywileje w zamian za pomoc w walce z Maurami. Wkrótce zakon posiadał pewną ilość ziemi w Aragonii, Katalonii i Andaluzji, na terytoriach odebranych muzułmanom. We Włoszech posiadłości i kościoły Templariuszy były stosunkowo nieliczne i skupiały się w tradycyjnych miastach portowych utrzymujących kontakty z Lewantem.

Mimo posiadania tak potężnego zaplecza w Europie, losy templariuszy były związane przede wszystkim z Palestyną i Syrią. Pierwszy okres świetności zakonu trwał do lat 80. XII wieku. Kres położyła mu przegrana wojna krzyżowców z muzułmańskim władcą Egiptu, Saladynem – tragiczna bitwa pod Huttinem (1187) oznaczała nie tylko śmierć z bronią w ręku wielu wybitnych templariuszy, ale również upadek królestwa jerozolimskiego i poważny kryzys zakonu. Chociaż na przełomie XII i XIII wieku udało się krzyżowcom przy walnej pomocy templariuszy odzyskać niektóre stracone ziemie i nawet odtworzyć królestwo jerozolimskie, to szybko znów stało się jasne, że ostateczna utrata Ziemi Świętej jest tylko kwestią czasu.

Choć Zakon nadal uczestniczył w zaciętych zmaganiach z siłami islamu w Syrii i Palestynie (m.in do 1244 templariusze władali swoimi posiadłościami wokół świątyni Salomona w Jerozolimie) to jednak zwierzchnicy zakonu zadbali o rozbudowę posiadłości i organizacji zakonnej poza Lewantem.
Upadek Akki w 1291 roku oznaczał koniec obecności krzyżowców (a więc także templariuszy) w Ziemi Świętej. Zakon wycofał się na Cypr, ale od tej pory większość swej uwagi zaczęli skupiać na działalności w Europie Zachodniej. W tym czasie zakon był u szczytu swej finansowej potęgi. Choć poszczególnych templariuszy nadal obowiązywały śluby ubóstwa, to jednak jako całość zakon władał znacznymi środkami finansowymi pochodzącymi z posiadanych wsi i łupów wojennych, a także działalności typowo handlowej.

Koniec zakonu nadszedł szybko i niespodziewanie. W październiku 1307 roku król Francji Filip rozkazał aresztować wszystkich przebywających na terytorium jego państwa Templariuszy i skonfiskować ich majątek, zarzucając Zakonowi bluźnierstwo, herezję i bezprawne działanie. Prawdziwym powodem była chęć króla francuskiego podreperowania nadszarpniętego przez liczne wydatki budżetu i zdobycia środków na nowe wojny. Sąd nad Templariuszami trwał 7 lat. Dzięki zręcznej polityce Filipa, który przybrał pozę obrońcy wiary przed heretykami i bluźniercami, papiestwo nie było w stanie obronić Bractwa, tym bardziej, że w wyniku tortur wielu braci i rycerzy zakonnych więzionych przez Filipa przyznało się do zarzucanych (nieraz absurdalnych) zbrodni. W końcu, sąd papieski musiał zatwierdzić wyroki sądów królestwa Francji skazujące Templariuszy: zakon został skasowany, a dwaj jego przywódcy, Jacques de Molay i Gotfryd de Charney zginęli na stosie w Paryżu w marcu 1314.

Źródło: Dworak Iwona – Templariusze